OP BEZOEK BIJ PAUL EN MARION

In deze rubriek vertellen Paul en Marion, een koppel dat meer dan 40 jaar pleegouder is geweest hun pleegzorgverhaal.

Paul-en-Marion-opm-01.jpg

“Pleegzorg heb ik ervaren als een ontmoeting”

Met deze zin begint een boeiend interview, een ‘Masterclass’ Pleegzorg van een energiek koppel dat in 1974 de vraag kreeg om te fungeren als weekend-pleeggezin. De weekendpleegzorg werd langdurige pleegzorg en dit was het begin van de opvang van vele tientallen kinderen. ‘Zij, de kinderen hebben een historie, wij hebben een historie. Door toeval ontmoeten wij elkaar en trekken samen op’.

“Wij dachten dat wij een kind kregen, het kind dacht dat hij ouders kreeg”. Paul en Marion weten nu dat pleegzorg niet voldoet aan dit beeld. Een pleegkind wordt nooit echt je eigen kind. We hebben geleerd afstand te houden.

Als je start als pleegouder heb je beslist verwachtingen, maar in de loop der tijd, door de jarenlange ervaring, hebben wij onze verwachtingen een stuk lager bijgesteld. Maar dit is een proces. Bij de opvang van het eerste kind hadden wij een toekomstperspectief bedacht. Wij wilden naar rechts, hij ging naar links. We hebben geleerd om mee te lopen naar links.

Wij vullen het stukje aan dat ouders niet kunnen!

Als een kind bij ons kwam, werd het beslist aardig ontvangen, maar ook neutraal. Wij hebben geleerd om rustig af te wachten. Na een half jaar weet je wie je in huis hebt.

Als ze al ergens trots op zouden kunnen zijn, dan zijn Paul en Marion dat op het feit dat zij altijd loyaal zijn geweest aan de ouders. Zij hebben altijd een goed contact gehad met de ouders. Zij geven als grote tip: probeer altijd een goed contact met ouders te hebben en te houden.

Hoe moeilijk is het wel niet voor ouders om je kind bij een ander te laten wonen?

Paul en Marion hadden meestal vier pleegkinderen in huis. Zij kijken met veel plezier terug op de vele activiteiten die zij met de kinderen hebben ondernomen. Marion ging vaak ’s ochtends met de kinderen paardrijden, Paul in de middag zeilen. Marion weet zich te herinneren dat de kinderen meestal heel rustig werden met het paardrijden. In draf en galop, dat vraagt aandacht van de kinderen.

Bewust pleegzorg in plaats van adoptie

Paul en Marion hebben ook bewust gekozen voor pleegzorg i.p.v. adoptie. Soms lukt het namelijk niet. Je kunt dan als het ware de opdracht teruggeven! Bij adoptie is er geen weg terug. Niet alle verhalen zijn succesverhalen. Als het niet lukte, was dit een teleurstelling. De kinderen werd dat niet verweten. Er werd dan gezegd: Wij kunnen het helaas niet aan.

In aanvang verbleven altijd wat ‘oudere’ kinderen bij Paul en Marion. Na de geboorte van hun dochter veranderde dit. Hierna werden ook ‘jongere’ kinderen opgevangen. Zo hebben zij tegelijkertijd met hun dochter een ander kind opgevoed. Ondanks dezelfde opvoeding, hebben de kinderen zich verschillend ontwikkeld. Vroeger dachten wij dat 20% van het gedrag genetisch is bepaald en 80% de omgeving bepalend kan zijn. Inmiddels denken zij dat deze cijfers omgedraaid moeten worden. Feit is dat je op een pleegkind minder grip hebt in vergelijking tot je eigen kind. Als tip geven zij mee: zorg dat je eigen kind het oudste kind in het gezin is.

Ons huis is een ontmoetingsplek

Paul en Marion zien hun huis als een plek voor mensen, een ontmoetingsplek. Er is veel ruimte waardoor opvang voor meerdere mensen geen probleem is.

Kinderen komen en gaan!

De meeste kinderen verbleven bij hen voor een langere periode. Met velen is nog regelmatig contact en sommigen worden toch een beetje beschouwd als een eigen kind, maar het kind brengt dit tot stand. Een mooi voorbeeld is dat een pleegkind dat al jaren niet meer bij Paul en Marion woont, op vaderdag naar Paul belt om hem te feliciteren.

Toen een pleegkind voor de eerste keer zei dat hij terug wilde naar zijn moeder, kwam dat binnen! Hij was 7 jaar oud en zei ongeveer anderhalf jaar later dat hij terug wilde naar zijn moeder. Na twee maanden keerde hij echter terug ... en is gebleven tot zijn 18e levensjaar.

En het deed hun natuurlijk goed toen een van de kinderen ooit zei: “Zoals ik me hier voel, heb ik mij nog nooit gevoeld”.

Een pleegkind vergeleek ons ooit met een boom

Je leert veel van kinderen. Een pleegkind vergeleek ons ooit met een boom. Je kunt hier aan hangen, de boom valt niet om. Wij zijn niet afhankelijk van de kinderen, maar beseffen heel goed welke rol wij vervullen voor de kinderen.

De kinderen vertrekken vaak zoals je eigen kinderen vertrekken; ze gaan trouwen, volgen kamertraining of gaan zelfstandig wonen. Het gaat natuurlijk ook niet altijd goed.

Paul zegt dat de kinderen zijn reizen zijn. Vergelijk het met een bergbeklimming. Dit vergt voorbereiding, je maakt inschattingen. Je moet een tocht uitzetten, maar toch is er altijd een risicofactor. Dit maakt dat je soms aan de bel moet trekken.

Paul en Marion kijken tevreden terug op de begeleiding van Pleegzorg. Het is ook wel eens zo zwaar geweest dat Paul kilo’s gewicht verloor, bijna niet kon slapen. Dan ga je over je grens.

Lachend kijken ze nu terug op een kind dat regelmatig spulletjes jatte. Om te weten wie de ‘dader’ was, werd meel op de vloer gestrooid!

De kinderen waren niet altijd even lief. Moeilijk gedrag werd niet afgestraft. Om een kind uit te leggen dat het getoonde gedrag niet door de beugel kon, was vaak de boodschap: Je bent wel aardig, maar je doet niet aardig!

Het is belangrijk om een duidelijke scheiding te maken tussen persoon en gedrag. Een heel enkele keer was het ook een opluchting als een verblijf eindigde. Soms lukt het gewoon niet.

Paul en Marion herinneren zich de wijze woorden van een psycholoog op hun vraag hoe het verder moest, toen zij zich niet zo goed raad wisten met een jongere: “Wie de langste adem heeft…”

Terugkijkend op hun lange pleegoudercarrière durven zij te stellen dat alle kinderen een goede jeugd hebben gehad bij hen. Ieder kind mag zich bij hen ontplooien op zijn eigen unieke manier.

Op de vraag hoe het met kinderen is afgelopen, antwoordt Paul altijd:

"Ze zijn geworden wie ze zijn!"