OP BEZOEK BIJ JOYCE, MARCO, BRAM, ROEL & MAX

In deze rubriek vertellen pleegouders (Joyce en Marco), hun kinderen (Bram en Roel) en pleegzoon Max hun pleegzorgverhaal. Een mooi verhaal over een warm gezin waar alle gezinsleden besmet lijken te zijn met het “pleegzorgvirus”.

Joyce-Marco-Bram-Roel-en-Max-opm-01.jpg

Hoe het allemaal is ontstaan

Joyce en Marco leerden elkaar kennen tijdens Carnaval. Joyce was destijds leidster bij Jong Nederland. Marco werd ook leider en beiden zijn nog steeds actief binnen deze vereniging. Al 10 jaar gaan zij samen op zomerkamp met de kinderen van Jong Nederland. Hier ontdekten zij dat er veel kinderen zijn die een extra handje hulp goed kunnen gebruiken. Joyce en Marco trouwden en spraken meteen met elkaar af dat zij naast hun eigen kinderen ook een rol wilden spelen voor andere kinderen middels pleegzorg. Ze besloten dat zij pas met pleegzorg wilden starten als hun eigen kinderen wat ouder waren en konden uitleggen aan de kinderen wat pleegzorg is, maar... Hoe leg je een kind iets uit wat je zelf nog niet echt weet!

In 2009 volgden zij de training voor aspirant pleegouders. Het idee was om een kind in huis te nemen dat tijdelijk niet meer bij zijn ouders kon wonen en dat weer terug naar huis te mogen begeleiden. Dat is toch pleegzorg? In december 2010 werden Joyce en Marco officieel pleegouders. Bram en Roel waren destijds 9 en 7 jaar oud. Twee maanden later kwam hun eerste pleegkind. Voor Bram en Roel voelde dit alsof zij een broertje erbij kregen. Ondanks de korte duur van deze plaatsing, kijkt het gezin met grote voldoening terug op deze eerste pleegzorg-ervaring. Door omstandigheden heeft de plaatsing relatief kort geduurd en heeft dit ook het gezin verdriet gedaan. Joyce en Marco geven echter aan dat je niet moet opgeven na een tegenslag.

Er is veel gesproken met Roel en Bram; iedereen in het gezin heeft een stem! Resoluut werd afgesproken dat het pleegzorgverhaal pas net begonnen was, maar dat het wenselijk zou zijn om een kind op te nemen dat jonger was dan de eigen kinderen. En toen kwam, bijna 5 jaar geleden, Max ... Het gezin koos voor een lange gewenperiode, de zogenaamde inloopperiode, om de kinderen weer het vertrouwen terug te geven na de vorige pleegzorg-ervaring. Max had al eerder bij een pleeggezin gewoond en woonde destijds in een leefgroep. De contacten werden rustig opgebouwd en na diverse bezoeken kwam het moment dat Max definitief introk bij het pleeggezin. Max herinnert zich dit nog heel goed. Max zei tegen zijn nieuwe pleegouders “Als ik bij jullie kom wonen, wil ik een feestje!”.

Nu is dit niet bepaald gebruikelijk. I.v.m. loyaliteit, worden pleegouders gewaarschuwd om geen feestje te maken van de komst van het pleegkind, maar Max kreeg een feestje ... Pleegzorg, niets is vanzelfsprekend! Max: ”Ik herinner nog de eerste stap die ik zette toen ik hier kwam wonen, het voelde als glorie”. Wat vindt Max het leukst aan het wonen in het pleeggezin: “De vakanties”, aldus Max. Skiën in Oostenrijk, zomervakantie in Frankrijk met de caravan, kamperen bij de boer in de meivakantie, Max geniet hier volop van. Dit jaar gaat Max voor het eerst samen met zijn moeder op vakantie, naar ... Oostenrijk. Pleegzorg is ook soms moeilijk. Max: “Als je pleegkind bent, is dit in het begin moeilijk, maar je went eraan”. 

De tip van Max is: Een goede voorbereiding is het halve werk! Pleegouders haken hier op in: “Op papier staan zaken vaak minder hard. De ervaring is vaak heel anders, emoties zijn lastig op papier uit te drukken”. Voorinformatie is belangrijk, maar je kunt niet alles weten, aldus Joyce. Bram en Roel herinneren zich nog goed dat de start niet eenvoudig was. Het eerste jaar was pittig. Het gezin raakte een beetje uit balans, iedereen zocht naar zijn plekje. Roel weet nog dat Max op “zijn plekje” op de bank ging zitten. De begeleider pleegzorg deed destijds de uitspraak: Laat ieder kind zijn plek behouden. Iedereen dacht wel eens: Waar zijn we aan begonnen. Echter na een jaar ontstond meer balans. Max is nu deel van het gezin en wordt door Bram en Roel gezien als een broertje. Bram is nu 16 jaar en biedt veel ondersteuning. Het is duidelijk dat voor hem een baan in de sociale sector is weggelegd. Bram verteld dat hij dankzij pleegzorg meer gevoel heeft ontwikkeld voor mensen en mensen beter kan ondersteunen. Sinds kort is het gezin uitgebreid met een pleegzusje. Heel bewust is gekozen voor een meisje naast de drie jongens in het gezin. Joyce en Marco geven aan dat je heel goed moet kijken naar alle personen binnen het gezin. Balans in het gezin is zeer belangrijk.

Een andere belangrijke tip is: Gun iedereen de tijd! Ieder mens is uniek. Voor Marco en Joyce zijn alle kinderen gelijk. Maar een feit is dat je een pleegkind nooit het gevoel kunt geven dat hij/zij hetzelfde is als je eigen kind. Pleegkinderen worden hier voortdurend aan herinnerd door bijvoorbeeld het contact met hun ouders en familie.

Wat zijn de leuke en wat zijn de minder leuke kanten van pleegzorg?

Roel: “Leuk is dat wij een kind een goede plek bieden. Minder leuk is dat meer kinderen betekent dat de aandacht van ouders verdeeld moet worden.”

Bram: “leuk dat je een broertje of zusje erbij krijgt minder leuk, ik zou het niet weten.”

Joyce: “Niets is zo dankbaar als de kinderen ’s avonds in bed te zien liggen met een glimlach op hun gezicht. Het feit dat je niet alleen een kind, maar ook de familie erbij krijgt, is niet altijd eenvoudig en kost soms veel tijd. Pleegouderschap is in feite een vorm van co-ouderschap.”

Marco: “Als een kind aangeeft dat hij graag hier is, dat hij zich op zijn gemak voelt, daar doe je het voor.”

De toekomst

In het dagelijks leven heeft Joyce een parttime baan en werkt Marco fulltime. Daarnaast zijn zij zeer actief in het verenigingsleven. Iedereen is lid van Jong Nederland. Ook is Marco voetbaltrainer. Marco en Joyce geven aan dat zij het zeer belangrijk vinden dat de kinderen een sociaal netwerk opbouwen. Het verenigingsleven is het middel bij uitstek om dit te realiseren. Tijd voor elkaar is belangrijk.

Joyce en Marco overwegen om in de toekomst een gezinshuis te starten. Zij gaan zich de komende jaren goed oriënteren op dit hoofdstuk. Ook dit gaat in goed overleg met de kinderen. Zonder onze kinderen lukt dit niet, aldus Joyce en Marco. Feit is dat het pleegzorgvirus een hardnekkig virus is.

Het mooie van het begeleiden van kinderen is en blijft: Niets is vanzelfsprekend!