OP BEZOEK BIJ ERIK EN HEIN

In deze rubriek vertellen Erik & Hein samen met hun pleegzoon Henry (12 jaar), zijn biologische moeder en de begeleidster pleegzorg, het bijzondere verhaal over hoe een goed hart bruggen kan bouwen tussen verschillende vooroordelen en culturen.

Erik-en-Hein-opm-01.jpg

Erik en Hein zijn al ruim 20 jaar samen en hadden een grote kinderwens. Om deze wens te vervullen zijn zij begonnen aan een uitgebreide adoptieprocedure. Het bleek dat het voor een homokoppel niet eenvoudig is om in aanmerking te komen voor een adoptiekind. Toch werden zij uiteindelijk geaccepteerd als adoptieouders. Ook kwamen zij in aan-merking voor de adoptie van ‘special need’ kinderen. Maar door problemen in het land van adoptie werd duidelijk dat adoptie niet zou leiden tot een adoptiekind.

Pleegzorg

De mannen kregen daarop de tip om zich te verdiepen in pleegzorg als een mogelijke optie. Zo’n zes jaar geleden namen ze voor het eerst contact op met XONAR. Omdat zij het adoptieproces nog niet helemaal afgesloten hadden en dit nog vrij “vers” was, werd besloten om het eventuele pleegouderschap nog eventjes uit te stellen. Het accepteren dat het krijgen van een “eigen” kind geen mogelijkheid was, was erg moeilijk. Daarom hebben Erik en Hein, nadat de adoptieprocedure definitief afgesloten werd, de tijd genomen om goed na te denken over hoe nu verder.

In 2015 meldden zij zich weer bij XONAR en begonnen ze aan de STIP training. De motivatie hiervoor was dat zij beiden van mening waren dat ze hun huis en hart moesten openstellen voor (een) kind(eren) die een veilige haven van stabiele leefomgeving nodig hebben. In juli van datzelfde jaar kregen zij een telefoontje van XONAR: Er is een match! Erik vertelt dat dit waarschijnlijk hetzelfde moet voelen alsof je net ontdekt hebt dat je zwanger bent. Je vormt jezelf een beeld van het kindje dat gaat komen.

Henry

Henry bleek 11 jaar te zijn en heeft MS (Multiple Sclerose). “Wij hebben veel achtergrondinformatie gemist over Henry en over zijn ziekte”, aldus Erik en Hein. Zo hadden wij wel algemene informatie over MS, maar dit bleek echter veel te weinig te zijn. In het begin zijn er vele bezoeken gebracht aan het ziekenhuis. Er zijn in Nederland maar 800 kinderen met MS! Dankzij medicatie gaat het echter goed met Henry. Terugkijkend op de start, was het heel zwaar, veel zwaarder dan dat iedereen verwacht had. Voor Henry en zijn moeder was het emotioneel gezien heel pittig om te starten met pleegzorg. Dit kwam mede doordat er veel weerstand was vanuit haar directe leefomgeving en zelf had ze ook haar bedenkingen. Henry vond het idee dat hij ging wonen bij twee mannen best wel raar.

Ontmoeting

Tijdens de eerste kennismaking was het ijs tussen Erik, Hein en Henry al snel gebroken en het voelde goed en vertrouwd. Ook Henry’s moeder had meteen een goed gevoel erbij en besloot om het traject pleegzorg verder aan te gaan. Ondanks het goede gevoel bij de start, volgde een periode van gewenning die voor iedereen pittig was, Henry moest echt het gevoel in volwassenen weer terug vinden. Regelmatig waren er fikse ruzies. Er zijn twijfels geweest of het ging lukken, maar dankzij de goede samenwerking met moeder en de begeleidster pleegzorg is het gelukt om het tij te keren.

Er volgde meer informatie over Henry, iedereen leerde elkaar beter kennen en dat maakte dat het steeds beter ging. Tinus de hond speelt ook een belangrijke rol in de sleutel tot het succes. Vanaf het eerste begin was er een klik tussen Tinus en Henry. Tinus laat dan ook veel meer dingen toe van Henry, die Erik en Hein niet mogen. Naast Tinus is er nog een hond in huis, Lizzie, zij slaapt iedere avond bij Henry op de kamer en haar gesnurk zorgt ervoor dat Henry goed inslaapt.

Mariëlle, de begeleidster pleegzorg vertelt dat zij veel respect heeft voor Henry’s moeder, een vrouw die geboren is in Thailand, opgegroeid in een andere cultuur, die open staat voor pleegzorg, toestemming geeft aan Erik en Hein om voor haar zoon te zorgen. “Het voelt geweldig om dit te mogen ervaren, de inzet van iedereen verdient alle lof”.

Het pleegouderschap zorgt voor veel nieuwe ervaringen en inzichten. Erik: “ik ben ervan overtuigd dat je vader kan worden. We vullen elkaar goed aan als pleegouders, pleegzorg doe je uiteindelijk samen!”. Ook krijg je soms bijzondere vragen, vult Hein aan. “Zo vroeg iemand of je ook gaat houden van een pleegkind. Natuurlijk ga je houden van een pleegkind, je vecht ervoor. Wij begrijpen nu waarom ouders knokken voor hun kind. Een puber in huis is leuk, maar je moet zelf wel nog een beetje kind zijn om hier goed mee om te kunnen gaan. Je moet er voor ze zijn en open zijn. Er komen veel vragen op je af! Maar... We zouden het zo weer overdoen!”

Het zijn soms die kleine dingen die het speciaal maken; een briefje met een hartje en de tekst: voor de liefste pladers! Henry voelt zich ontzettend thuis bij Hein en Erik: “Ik ben op twee plekken thuis, bij mijn moeder en bij Hein en Erik.”