OP BEZOEK BIJ ELLEN EN WERNER

Ellen en Werner hebben een zoon van 13 jaar en een pleegdochter van 10 jaar. Het pleegzorgavontuur is ongeveer 9 jaar geleden begonnen. Werner en Ellen wilden graag naast de opvoeding van hun zoon, ook iets betekenen voor een ander kind. Het idee was om in de weekenden pleegzorg te bieden. Na het volgen van de STIP training hebben Ellen en Werner lang gewacht op een pleegkind. Zij kwamen op de school van hun zoon in contact met pleegouders. Deze pleegouders waren op zoek naar een weekendgezin voor hun pleegdochter. Zij vertelden dat het helaas een beetje moeizaam verliep en wat zou het fijn zijn als zij af en toe de accu konden opladen. Ellen en Werner waren bereid om te fungeren als weekendpleeggezin. Deze positieve ervaring heeft Ellen en Werner doen besluiten om hun aanbod te veranderen naar langdurige pleegzorg.

Ellen-en-Werner-opm-01.jpg

Vrij snel ontvingen zij een telefoontje van XONAR pleegzorg. De vraag was of zij bereid waren een meisje van 4,5 jaar op te vangen. Er volgde een opbouw van contact met hun mogelijke toekomstige pleegdochter en haar familie. “Het voelde voor ons meteen goed, je kunt niet vooruitkijken, maar ons gevoel heeft ons niet bedrogen”. Toen kwam het moment van het beslissende gesprek met alle betrokkenen. Ellen herinnert zich dit gesprek als de dag van gisteren. “Het was het moeilijkste gesprek dat ik ooit gevoerd heb, wat waren wij zenuwachtig”. Aan tafel bij XONAR met ouders, opa en oma, gezinsvoogd en begeleider pleegzorg. Er werd vooral door opa veel kritische vragen gesteld; “Waarom gaat het jullie lukken onze kleindochter op te voeden? Waarom willen jullie dit? Waarom nemen jullie haar zus niet ook in huis?” Gelukkig was er de steun van de begeleidster pleegzorg. Er werd heel duidelijk uitgelegd waarom Ellen en Werner niet twee kinderen wilden opvangen. Gevoelsmatig wil je ja zeggen, maar het moet ook passen binnen je gezin! Ouders alsook opa en oma hadden helaas veel meegemaakt en kritische vragen zijn logisch. Ellen geeft aan dat gedurende het gesprek er veel gedachten door haar hoofd spookten.

“Ik ben ook moeder, stel je voor dat je je kind moet weggeven aan een ander! De steun van begeleidster pleegzorg heeft ons erg geholpen, zij staat nog steeds voor ons klaar! Bestaat toeval? Tijdens het gesprek bij XONAR ontvangt opa een telefoontje. Het blijkt dat hij wederom opa is geworden, er is een kleinzoon geboren. Tranen van geluk zijn er en opa vertelt trots de naam van zijn kleinzoon…… het is dezelfde naam als de zoon van Ellen en Werner! Het was een gesprek om nooit te vergeten.” Nu, bijna 7 jaar later, vormen Ellen en Werner samen met hun zoon en pleegdochter nog steeds een gelukkig gezin.

Is er een sleutel tot succes?

Volgens Werner en Ellen is een goede samenwerking met de ouders is cruciaal. Vanaf aanvang is er een duidelijk bezoekregeling, er zijn duidelijke bel- en logeerafspraken. Er is een hele goede samenwerking met ouders en de overige familie van onze pleegdochter. Wij als pleegouders worden echt betrokken bij de familie. We zien elkaar met verjaardagen, drinken samen een kopje koffie en hebben overleg als dit nodig is. Dit maakt dat onze pleegdochter zich heel prettig kan voelen bij iedereen. Zij noemt ons “mamsie en papsie” of “Werner en Ellen”, ouders noemt zij “pap en mam”. Voor ons gevoel is zij onze dochter, wij knokken voor haar alsof het ons eigen kind is, maar wij zijn niet pap en mam. Wij zullen de ouders nooit passeren. “Tijdens de STIP training krijg je veel informatie, maar gevoel kan niemand je uitleggen, bv. het gevoel hoe om te gaan met gevoelens die een kind heeft ten opzichte van ouders en pleegouders.” “Wij prijzen ons gelukkig met de goede samenwerking met de ouders en familie van het pleegkind” gaat Werner verder. “Dit doe je met veel respect. Wij laten iedereen in zijn waarde. Een goed contact met ouders is in onze ogen zeer belangrijk, dit is een belangrijke sleutel tot succes. Wij voelen ons als een gezin met twee kinderen, waarvan je één kind moet delen. Ons doel van pleegzorg is bereikt. Pleegzorg moet passen binnen je gezin, je moet het leuk vinden en wij vinden het ontzettend leuk!”