Jesse is acht jaar. Hij woont bij zijn ouders, samen met zijn zusje van vijf. Jesse volgt speciaal onderwijs. De vader van Jesse is zijn baan kwijtgeraakt, waardoor het gezin in de financiële problemen is gekomen. Jesse's moeder werd hierdoor depressief en is in behandeling bij een psycholoog. De vader vindt dat hierdoor het reilen en zeilen van het hele gezin nu op zijn schouders terecht komt, terwijl hij daarnaast ook al zijn energie moet steken in het vinden van een baan. Jesse vertoont forse gedragsproblemen. Hij kan zich slecht concentreren of zijn aandacht bewaren, is snel boos en lokt ruzie uit met zijn zusje. Als hij kwaad is, gooit hij met spullen en wordt hij agressief. Heel zorgwekkend vinden de ouders het ook dat Jesse echt gevaarlijke dingen gaat doen, zoals spelen met vuur en uit het raam hangen.

De begeleiding

Eerst krijgt het gezin ondersteuning in de thuissituatie door een ambulant professional van XONAR. Al snel blijkt dat de gedragsproblematiek van Jesse zo ingewikkeld is dat het zowel voor Jesse als voor zijn ouders beter is als hij drie dagen per week in een behandelgroep van XONAR komt verblijven. Uit de diagnostiek die XONAR uitvoert blijkt inmiddels dat Jesse een gedragsstoornis heeft.

Er wordt een behandelplan opgesteld voor thuis, op school en in de groep. Zo krijgt Jesse overal begeleiding en ondersteuning die op hetzelfde doel is gericht. Zijn ouders worden ambulant thuis begeleid, en aan hen wordt uitgelegd dat Jesse, door zijn gedragsstoornis, een speciale opvoeding nodig heeft. Er is iets extra's voor nodig om bijvoorbeeld ervoor te zorgen dat hij zich veilig voelt in zijn gezin of dat hij vriendjes kan maken op school. Uit de diagnostiek blijkt dat Jesse nauwelijks kan remmen als hij eenmaal in een activiteit zit. Als tegen hem gezegd wordt te stoppen met een rekentaak, dan kan hij erg boos worden. Ouders, de leraren en XONAR spreken samen af dat vanaf nu er een aanlooptijd met Jesse wordt afgesproken. Tien minuten voordat hij geacht wordt te stoppen met een activiteit of taak wordt hem dit alvast gezegd. Vijf minuten later nog eens. Op deze manier lukt het Jesse wel om zichzelf te reguleren, zoals dat past voor zijn leeftijd.

Jesse verblijft zes maanden lang drie nachtjes per week in de behandelgroep. In de dagen dat hij niet thuis is krijgen zijn ouders de ruimte om, samen met de begeleider van XONAR, te plannen hoe ze de dagen dat Jesse wel thuis is gaan aanpakken. Ook krijgt Jesse op de groep bezoek van zijn zusje. Samen brengen ze regelmatig een middagje door met een leuke activiteit, om zo het contact tussen hen weer te verbeteren.

De ouders hebben alles al geprobeerd om weer structuur en rust in het gezin te krijgen, maar het lukt hen niet. Zij vinden het moeilijk om positief te blijven en kennen in hun directe omgeving weinig mensen die hen hierbij kunnen ondersteunen. Ze zijn door alle zorgen en strijd binnen het gezin moe en óp.

Op school doen beide kinderen het nog redelijk goed, maar de ouders vrezen dat ook dat niet lang meer gaat duren. Ambulante hulp in het gezin, waarbij vooral veel gepraat werd, bleek niet genoeg. De gezinsleden bleken de aangereikte tips moeilijk in de praktijk te kunnen brengen. Het gezin heeft daadwerkelijke praktijkoefening nodig, waarbij zij samen in beweging komen op een andere plek dan binnenshuis.

Dit hebben we samen bereikt

Na zes maanden gaat Jesse weer thuis wonen. Er is veel gebeurd en veel bereikt. Het is duidelijk geworden dat Jesse een gedragsstoornis heeft en niet 'alleen maar lastig is'. Dat is belangrijk om te weten, omdat een gedragsstoornis een bepaalde opvoeding vraagt. De ouders hebben deze vaardigheden geleerd en voelen zich weer de baas over de situatie. Het hele gezin kan ook weer leuke dingen met elkaar doen. Jesse en zijn zusje hebben een beter contact en ruziën nauwelijks meer.

XONAR heeft ook ondersteund in het intensief verkennen van het netwerk van het gezin. Waar de ouders eerst dachten op niemand te kunnen terugvallen in moeilijke tijden, blijken er nu opeens toch bekenden te zijn die hen willen helpen. Dat is een geruststellende gedachte, want het gezin kan zich dus op eigen kracht blijven redden, ook nu de hulpverlening beëindigd is.

<< vorige pagina